Soms kom je iets tegen waarvan je niet meteen kunt uitleggen waarom het je raakt. Dat had ik met SilentHands.
Geen uitgebreide theorie, geen lange weg naar inzicht. Eerder iets wat direct ervaarbaar is — en tegelijkertijd een beetje ongrijpbaar blijft.
Wat me trof, is dat het niet gaat over begrijpen.
Niet over analyseren.
En ook niet over opnieuw doorvoelen of ergens doorheen werken.
Het begint juist op een heel andere plek.
Wat ik bijzonder vind, is dat deze methode je iets heel concreets geeft: een eigen handbeweging. Niet bedacht, niet aangeleerd als techniek, maar iets wat al in je aanwezig is.
En die beweging blijkt je te helpen op momenten dat het spannend wordt.
Wanneer emoties oplopen.
Of wanneer je merkt dat je in een oud patroon stapt.
Niet door ertegen te vechten, maar door het toe te laten in je ervaring en dan iets heel kleins te doen: jouw handbeweging.
Wat ik zelf ervaar, is dat er vanzelf ruimte ontstaat. Alsof iets wat eerst vastzat, in beweging komt en verdwijnt. Niet groots of dramatisch, maar subtiel en echt. En juist daardoor zo bruikbaar in het dagelijks leven.
Ik merk ook hoe mooi dit aansluit bij wat ik al doe.
In Mindfulness gaat het over aanwezig zijn bij wat er is.
In Rebalancing over het voelen en toestaan van wat zich in het lichaam laat zien.
SilentHands voegt daar voor mij iets aan toe:
een manier om, midden in het leven zelf, iets te laten verschuiven.
Zonder dat je hoeft te gaan zitten.
Zonder dat je tijd hoeft vrij te maken.
Gewoon, op het moment dat het gebeurt.
Ik ga dit de komende tijd integreren in mijn sessies en trainingen, omdat ik nieuwsgierig ben wat het kan betekenen voor anderen.
En misschien ook voor jou.
Nieuwsgierig? Neem eens een kijkje bij SilentHands.